On mY Way

คร้าบ สุขสันต์วันเกิดนะครับท่าน ขอให้มีความสุขมากๆ ร่างกายสุขภาพแข็งแรงๆน้า ....................ไม่รู้จะอวยพรอะไรแล้ว ตัน อวยพรไม่เก่ง แต่ก็ขอให้ชีวิตของท่าน Zegale พบเจอแต่เรื่องดีๆสิ่งดีแล้วกันนะคร้าบ ><b

เย้ เรายังจำได้อยู่น้า ที่ท่านเคยขอเราไว้ แหะๆๆ แต่งให้แล้วนะคร้าบ ขอโทษมากๆถ้ามันไม่หนุก ( เพราะส่วนตัวเราว่ามันยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ) ขอโทษด้วยที่โครงเรื่องมันอาจจะเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา ( แต่งได้แต่แบบนี้คร้าบ เป็นขีดจำกัดของหัวสมองสุดๆ ) จะดีใจมากๆครับท่านชอบ ^^

.

.

* หมายเหตุ ยศฐาบรรดาศักดิ์ที่แต่ละตัวมีนั้นอาจจะเลื่อนตำแหน่งไปจากในเกมได้ ด้วยการแต่งฟิคแบบความรู้งูๆปลาไหลๆ

** นิสัยตัวละคร......................คิดว่าเปลี่ยนไปแน่นอน ขอโทษแฟนๆคู่นี้และแฟนๆเจดด้วยคร้าบ =[]=

.

:+: Fanfiction FOR Zegale :+:

Tales Of the Abyss - Peony x Jade

.

.

.

ปึ่ก

เสียงกองเอกสารกองใหญ่หนาหล่นลงกับพื้น ใบเอกสารต่างๆปลิวกระจายไปทั่วห้อง จนคนที่ตามมาทีหลังเอ่ยถามก่อนกระวีกระวาดรวบเอกสารที่ปูแทนพรมอยู่บนพื้น

" ผ่ะ...ผู้พัน เกิดอะไรขึ้นหรือครับ? "

นายทหารชั้นผู้น้อยที่ไม่ได้เจตนาเดินตามหลังมาตั้งแต่ต้นแต่กลับโดนลูกหลงช่วยตามเก็บเอกสารเอ่ยถามขึ้น ก่อนที่จะรู้สาเหตุของคนที่ไม่ได้ตอบคำถามของตนยืนนิ่ง

"........ คุณ...ทราบไหมครับว่าฝ่าบาทไปไหน? "

สิ้นเสียงนุ่มถาม บรรยากาศกดดันก็แผ่กระจายไปทั่วบริเวณพระราชวัง.........

.
.
.

" ...เอ่อ...ผู้พันครับ "

ในห้องกว้าง...โต๊ะขนาดใหญ่แกะสลักรอบโต๊ะด้วยลวดลายอันงดงาม บนโต๊ะวางขวดหมึกลายแปลกและปากกาขนนกด้ามหรูเอาไว้ ณ ริมหน้าต่างด้านข้างโต๊ะทำงานนั้น ........ผู้พันอันมีชื่อเสียงโด่งดังยังคงยืนอยู่อย่างสงบภายใต้นัยต์ตาสีแดงที่แสดงแววเอาเรื่อง

" ผู้พัน.... "

เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่ผ้พันเจด เคอร์ติสจะค่อยๆหันตัวมามองบุคคลที่ทัก ก่อนทำความเคารพด้วยท่าทางนอบน้อม

" ผ่ะ...ผู้พัน ไม่ต้องทำความเคารพขนาดนี้หรอกครับ "

เสียงนายพลผู้มีผมสีเงิน ผิวสีแทนกล่าวละล่ำละลัก ถ้าว่ากันตามจริงแล้ว คนที่ทำความเคารพเขาอยู่นั้นควรมียศสูงกว่าเขาด้วยซ้ำ

" ครับ..ขอบคุณมากครับนายพลฟริงก์ "

" แล้วผู้พันเรียกผมมามีธุระอะไรหรือครับ? "

" คือ.... " เจดครุ่นคิด " นายพลพอทราบไหมครับว่าฝ่าบาทไปแห่งไหน? "

คนโดนถามนิ่ง

" ..อ่ะ...ฝ่าบาทน่ะหรือครับ? แล้วผู้พันจะตามตัวพระองค์ไปทำไมครับ? "

นายพลฟริงก์ยิ้มออกทันทีเมื่อเห็นหน้าของเจดหันไปมองบนโต๊ะที่ตนได้วางกองเอกสารเอาไว้โดยที่คนถูกถามไม่ต้องตอบ

" อ๋อ...งานนี่เอง " นายพลผมสีเงินยิ้ม " ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับว่าฝ่าบาทไปไหน เมื่อสายผมก็เจอพระองค์อยู่เหมือนกัน ท่านบอกเพียงแต่ว่าจะไปทำธุระ "

ผู้พันมองใบหน้ายิ้มรื่นของนายพลฟริงก์แล้วก็ต้องถอนหายใจ พลางคิดโทษคนที่ไม่อยู่ให้เจอหน้าในใจ

' ธุระอะไรของพระองค์ที่สำคัญกว่างาน... '

.
.
.

" พี่คะ มีอะไรถึงได้มาที่นี่ล่ะคะพี่? "

หญิงสาวเอ่ยทักพี่ชายแท้ๆของตนด้วยน้ำเสียงสดใส แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าพี่มาเพราะธุระ แต่ก็อดดีใจที่ได้เห็นหน้าพี่ชายที่เคารพรักไม่ได้

" เนฟรี่ เป็นยังไงบ้างล่ะ ช่วงนี้ "

น้องสาวผมสีอ่อนที่สั่งคนจัดเตรียมหาน้ำชามาต้อนรับแขกเสร็จแล้วหันมาตอบทันที

" ตอนนี้ก็สบายดีค่ะ โชคดีที่ไม่มีเรื่องวุ่นๆเกิดขึ้นในเมือง ไม่อย่างนั้นคงยุ่งกว่านี้เยอะเลยแหละค่ะพี่ "

" งั้นพี่ก็มาตอนที่จังหวะดีล่ะสิ "

" ใช่ค่ะ น้องจะได้มีเวลาต้องรับพี่ นั่งคุยกับพี่ได้เต็มที่ยังไงล่ะคะ "

เจดมองน้องสาวที่ยิ้มเหมือนเมื่อตอนเด็กๆตรงหน้า ก่อนยิ้มให้อย่างอบอุ่น

" แต่น่าเสียดายนะ ตอนนี้พี่ก็ไม่ค่อยว่างซะด้วย "

" แล้ววันนี้พี่มาหาน้องทำไมหรอคะ? "

น้ำชาอุ่นได้ถูกจัดเสริฟตรงหน้า เจดเอื้อมมือไปจับถ้วยชาลายหรูก่อนยกขึ้นจิบ

" เนฟรี่....ฝ่าบาทพิโอนี่เสด็จมาที่นี่รึเปล่า? "

" เอ๋?...ฝ่าบาทหรอคะ.... พี่ตามหาพระองค์ทำไมหรอคะ? "

" ......ฝ่าบาททรงหนีงานน่ะ "

" ตายจริง "

เสียงถ้วยชากระทบจานรองดังก้อง เจดโบกมือแทนการบอกกล่าวว่าไม่ต้องเติมน้ำชากับคนที่คอยเสริฟท์ชาอยู่

" .....ค่ะพี่ พระองค์มาที่นี่ค่ะ "

" จริงหรือ "

" ค่ะ ใช่ค่ะ พระองค์มาขอให้น้องช่วยเตรียมอุปกรณ์กันหนาวกับพวกอุปกรณ์ปีนเขาไปน่ะค่ะ "

" แล้วพระองค์ไปไหน น้องรู้ไหม? "

" น้องก็ถามพระองค์อยู่เหมือนกันค่ะว่าจะเอาของพวกนี้ไปทำไม ...ท่านก็บอกว่าจะไปแถวๆเขาด้านนั้นน่ะค่ะ "

เนฟรี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปชี้ภูเขาลูกที่สามาถมองเห็นผ่านหน้าต่างไปได้ เจดมองตามทิศทางที่น้องสาวชี้ไป รู้สึกคลับคล้ายคลับคลากับเขาลูกนั้นยังไงบอกไม่ถูก

เจดลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วพูดก่อนเดินออกจากห้องไปว่า " เนฟรี่ ช่วยเตรียมอุปกรณ์ให้พี่ด้วย พี่จะไปนั่งรออยู่ที่โรงแรมนะ "

สิ้นเสียงตอบรับพร้อมเสียงปิดประตูห้อง เนฟรี่ถอนหายใจยาว

" พระองค์...ถึงพระองค์จะทรงทำเพื่อพี่เจดก็เถอะ แต่ท่าทางคราวนี้พี่โกรธจริงแล้วนะคะ "

.
.
.

เสียงหวีดหวิวของหิมะที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าอย่างไม่ขาดสาย ความหนาวเย็นเสียดแทงบาดเข้าไปในร่างกาย แม้มีเครื่องห่มหนาคลุมอยู่รอบกาย ก็ได้แค่เพียงต้านความเย็นแต่เพียงน้อยเท่านั้น

" อีกนี้ส ~ "

เสียงหนึ่งดังขึ้นเพื่อปลุกใจให้สู้กับความหนาวเย็น มือใหญ่พยายามไขว่คว้าของสิ่งหนึ่งที่พยายามแซะออกมาจากร่องน้ำแข็งมานานนับหลายชั่วโมง

" น่านะ ออกมาให้จับซะดีๆเถอะจ้า ~ "

" ทรงพูดอยู่กับใครอยู่หรือ ฝ่าบาท "

พอได้ยินเสียงเอ่ยแซวดังขึ้น ร่างสูงรีบตะครุบสิ่งของนั้นให้ติมมือก่อนค่อยๆถลาไหลตัวลงมาตามผืนน้ำแข็ง

" ง่ะ....ไงจ้ะ "

คนที่เพิ่งขาแตะถึงพื้นค่อยๆหันมายิ้มแหยให้คนหน้าสวยที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ตรงหน้า ก่อนค่อยๆเดินเข้าหาด้วยท่วงท่า ' ใจดีสู้( แม่ )เสือ '

" ครับ พระองค์ มาแซะน้ำแข็งอยู่ที่นี่สนุกมากไหมครับ? "

" อ่ะเอ้อ...ก็หน๊าวหนาว "

" เอ...พระองค์หนาวอย่างนั้นหรอครับ แหม ผมนึกว่าพระองค์ชอบอยู่หนาวๆ ตั้งใจว่าจะให้พระองค์ลงมาถอดเสื้อขนสัตว์ออกก่อนให้ไปเกาะก้อนน้ำแข็งอีกรอบแล้วเชียว "

ผู้พันยิ้มกริ่มก่อนยิ้มไม่ออกเมื่อจู่ๆคนตรงหน้าก็สวมกอดเข้าโดยที่ไม่ทันตั้งตัว

" ....หนาวสิ...เพราะนายกำลังทำท่าทางโมโหชั้นอยู่นี่นา "

" พ่ะ..พระองค์ "

เจดดันฝ่าบามพิโอนี่ให้ถอยออกห่าง ก่อนมองหน้าที่ยังคงยิ้มทะเล้นอยู่ด้วยสีหน้าจริงจัง

" กรุณาอย่าล้อเล่นเถอะครับ ถ้าอย่างไร เราไปหาที่หลบพายุหิมะกันก่อนดีกว่า แล้วค่อยคุยกัน "

" งั้นจับมือกันเอาไว้นะ จะได้อุ่น "

องค์พิโอนี่คว้ามือเรียวมากระชับกับมือใหญ่เอาไว้แน่น จนอีกฝ่ายต้องเดินไปในสภาพนั้นในสภาพจำยอม......

.
.
.

" เพราะอะไรพระองค์ถึงเดินทางมาที่นี่ครับ? "

" มาหาของน่ะ "

ฝ่าบาทยิ้มทะเล้น แสงไฟที่ไหววูปสะท้อนไปมาอยู่ในทำให้ความหงุดหงิดแทบพุ่งทะลุจุด

" พระองค์เห็นว่าการมาเอาของอะไรก็ไม่ทราบนี่มันสำคัญกว่างานรึครับ "

น้ำเสียงผู้พันพยายามข่มให้นิ่ง เก็บกลั้นความโกรธเอาไว้อย่างเต็มที่

" อืม ไม่งั้นชั้นก็ไม่เสี่ยงที่จะมาเอาโดยแลกกับการถูกนายโกรธหรอกน้า "

" ถ้าเช่นนั้น พระองค์กรุณาบอกมาด้วยว่าพระองค์มาเอาของอะไรท่ามกลางพายุหิมะแบบนี้ "

" ยางอ่ะ ยังไม่ถึงเวลา "

" นี่ผมยังไม่ได้เอาเรื่องถึงที่พระอง์เดินทางมาที่อันตรายคนเดียวนะครับ "

เจดที่ขึ้นน้ำเสียง ทำให้ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุมภายในถ้ำ พิโอนี่ค่อยๆหันหน้ามองไปทางเพื่อน....คนที่สำคัญในชีวิตของเขา

" ก็คือ ตกลงนายโมโหเพราะชั้นทำให้นายเป็นห่วงใช่มั้ย? "

องค์พิโอนี่ยิ้ม เจดนิ่ง ก่อนค่อยๆขยับท่านั่งใหม่อีกครั้ง

" แน่นอนครับ เพราะอย่างไรแล้ว พระองค์คือกษัตริย์แห่งมาร์คูท .....อ๊ะ!! "

เจดตกใจเมื่อจู่ๆนายเหนือหัวก็ขยับเข้ามาคร่อมตัวของเจดไว้ชิดกับกำแพงอย่างรวดเร็ว

" ชั้นไม่อยากให้นายเป็นห่วงชั้นเพราะเพียงแค่ว่าชั้นเป็นพระราชาหรอกนะ "

นัยต์ตาสีฟ้าจ้องเข้ามาค้นหาความจริงที่ถูกปกปิดอยู่ภายใต้ดวงตาสีแดงคู่สวยที่ตนมองมาตลอดตั้งแต่ได้รู้จักกัน

" แล้วจะให้ผมมองพระองค์ในฐานะของเพื่อนสมัยเด็กหรือครับ "

เสียงไม้ปะทุขึ้น แต่ทั้งคู่ยังคงนิ่ง อยู่ในท่าเดิม

" มอง...มองชั้นในฐานะคนสำคัญ....คนที่มีบทบาทอยู่ภายใจใจของนาย มากกว่าหน้าที่ มากกว่ายศฐาบรรดาศักดิ์ ....... มากกว่าเพื่อน "

" เป็นคำสั่ง? "

" เป็นคำของร้องที่ออกมาจากหัวใจ ตรงนี้..... "

พิโอนี่กุมมือขาวของอีกฝ่ายเบาๆก่อนค่อยๆพามือนั้นแนบที่หน้าอกแล้วเลื่อนมาตรงหัวใจ

" ......... "

" ........... "

" ...... "

" .... เฮ้อ เอาเถอะ นายก็เป็นเอาซะแบบนี้แหละน้า "

มาดพระราชาหมดไปเมื่อองค์พิโอนี่ถอนตัวกลับมานั่งแหมะอยู่กลางพื้นถ้ำ

" ของที่พระองค์มาเอาคืออะไรครับ "

" ไม่บอก เดี๋ยวไม่ตื่นเต้น "

" ถ้าอย่างนั้น เรากลับกันเถอะครับ ... ฝ่าบาท "

" เดี๋ยวสิๆ รอแป๊บนึง ใกล้ได้เวลาแล้วมั้ง "

" เวลาอะไรครับ? "

" เอาน่า นอนรอกันก่อนเถอะ "

" ไหนว่าอีกครู่เดียว "

เจดบ่น แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมามีแต่เพียงเสียงหายใจที่สงบและเป็นจังหวะเพียงแค่นั้น ....

.
.
.
.

เศษไม้ที่เผาไหม้ยังคงคุกกรุ่นอยู่ ผู้พันค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนพยุงตัวลุกขึ้นมานั่ง แต่ความง่วงงุนก็สลายหายไปทันทีเมื่อมองไม่เห็นคนตรงหน้า

" ฝ่าบาท......ฝ่าบาท! "

เจดสลัดผ้าคลุมออกโดยทันที ถลาตัววิ่งออกไปที่หน้าถ้ำ แต่ก็โดนชนกลับด้วยร่างใหญ่ของอีกฝ่ายวิ่งกลับเข้ามาพอดี

" เจด เจด ออกมาดูสิ ถึงเวลาแล้ว "

ไม่ทันที่เจดจะได้พูดอะไร อีกฝ่ายก็ฉุดแขนให้วิ่งตามไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

.
.

" แฮ่ก...... เฮ้อ นี่ไงเจด ดูขึ้นไปบนฟ้าสิ "

เจดวิ่งตามมาอย่างเดียวไม่ทันได้สังเกตอะไรรอบข้าง ค่อยๆแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้ากว้าง เป็นแสงสีรุ้งโค้งตัวไปมาอย่างงดงาม ราวกับแสงแห่งสวรรค์ที่พระเจ้าทรงสรรค์สร้างขึ้นมาอย่างปราณีตบรรจงเพื่อให้เป็นช่วงเวลาคำคัญที่คนสำคัญจะได้มายืนดูมันอยู่ด้วยกัน

" แสงนี่มัน......... "

เจดยังคงแหงนหน้ามองขึ้นไปยังฟากฟ้า

" ใช่ แสงเมื่อตอนนั้น "

องค์พิโอนี่มองตามเจดขึ้นไปย้อนนึกถึงอดีตที่ทั้งคู่ยังเป็นเด็กและไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่

" จำได้ไหมเจด ตอนนั้นชั้นหลงทาง แล้วนายก็ช่วยเดินตามหาชั้น "

" ก็พระองค์เป็นคนสำคัญต่อประเทศชาติ จะให้ผมเฉยได้อย่างไรเมื่อพระองค์หายตัวไป "

" เอาเถอะน่า จะเหตุผมอะไรก็ช่างเอาเป็นว่า นายช่วยชั้นด้วยการสละของสิ่งหนึ่งไป "

" ตอนนั้น...... "

เจดลดระดับใบหน้ามามององค์พิโอนี่ องค์กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งมาร์คูท พระราชาหันหน้ามาสบตาผู้พัน รอยยิ้มบางระบายอยู่บนนั้น ก่อนพระองค์จะยื่นมือมาวางของสิ่งหนึ่งไว้บนมือของเจด

" ....นี่มัน......... "

" ใช่ อัญมณีสีแดง ที่มีชื่อเดียวกับตัวนาย และสีเดียวกับตาของนายที่อาจารย์เนบิลิมเป็นคนให้นายไว้ยังไงล่ะ "

" แต่ตอนนั้นมันติดอยู่ในซอกน้ำแข็งสูง.....หรือว่าที่พระองค์ปีนขึ้นไปเมื่อตอนผมมาตาม....? "

" ฮ่ะๆๆ ช่าย "

พระราชายิ้มเจื่อน หันหน้าไปบนฝากฟ้าที่ลำแสงสีรุ้งยังคงทอประกายอยู่บนนั้น

" หลังจากที่นายช่วยชั้น....ก็มีแสงนี้แหละ ส่องประกายสีรุ้งลงมา....ชั้นจำแววตาของนายในตอนนั้นได้ แววตาแห่งความประทับใจ ในธรรมชาติที่สามารถสรรค์สร้างสิ่งเหล่านี้ให้ปรากฏขึ้นมาอยู่บนโลกใบนี้ได้ "

" ...... "

" แล้วก็ของที่ตอนนั้นนายบอกว่าช่างมันเถอะทั้งๆที่เป็นของสำคัญสำหรับตัวนาย ในตอนนั้นชั้นไม่สามารถเอื้อมหยิบมันได้เพราะสูงเกินไป แต่ยังไงชั้นก็อยากเอามันคืนมาเพราะมันเป็นของสำคัญสำหรับนาย ชั้นเลยหาจังหวะมาเอาพร้อมกับที่เกิดปรากฏการณ์พอดี "

" แสดงว่าพระองค์รู้สินะครับว่าผมจะมาตาม "

" รู้สิ ชั้นรู้จักนาย มองนายมาตั้งกี่ปีแล้วล่ะ"

พิโอนี่ยิมแป้น เจดยังคงเหม่อมองไปจนแสงสีรุ้งค่อยๆจางลง...จางลง.....ท้องฟ้าค่อยๆมืดครึ้มลงตามช่วงเวลาใกล้ค่ำ

" พระองค์ "

" อะไรจ้ะ "

เจดยื่นอัญมณีชิ้นนั้นกลับคืนให้ฝ่าบาทที่กำลังยืนงง

" อย่างไรแล้ว ผมก็ต้องออกเดินทางต่อ ผมขอฝากสิ่งนี้ไว้ที่พระองค์ก่อนแล้วกันครับ "
" เฮ้ย ! ชิ้นออกเล็ก พกไปด้วยก็ได้นี่นา "

เจดส่ายหน้า ก่อนส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจของอีกฝ่ายเต้นไม่เป็นจังหวะให้อย่างเนิ่นนาน
" ผมขอฝากของชิ้นนี้ไว้ที่ฝ่าบาทก่อนแล้วกันครับ "

องค์พิโอนี่ยืนนิ่งปล่อยให้เจดจับมือมาวางอัญมณีไว้ก่อนจับปรับให้มือหนาถือมันไว้ให้มั่น ส่วนตัวฝ่าบาทนั้นยังคงนิ่งอยู่เพราะเจดเรียกชื่อของตนเองทั้งๆที่ห่างการเรียกชื่อโดยตรงแบบนี้มานานนับหลายปี

" แล้วก็สิ่งนี้ .......... "

เจดวางมือไปที่หัวใจ ของตนเอง ก่อนจะนำฝ่ามือนั้น วางไปที่ระดับหัวใจของอีกฝ่าย
" ผมก็ขอฝากมันไว้...ที่คุณอีกชิ้นก็แล้วกันนะครับ "

ทันทีที่เจดพูดจบ พิโอนี่ก็รวบตัวของเจดไปกอดอย่างแนบแน่น แม้ภายนอกจะหนาวเหน็บด้วยภูเขาน้ำแข็งและหิมะที่โปรยปรายอยู่รอบกาย แต่ความอบอุ่น จากความทรงจำ และหัวใจของคนที่กอดเอาไว้อยู่นั้น มันช่างอบอุ่น..... อบอุ่นจนไม่อยากจากพรากไปแม้เสี้ยววินาที

.
.
.
.

" แค่กๆๆ "

เสียงไอดังทั่วห้องทำงาน สภาพโต๊ะทำงานของพระราชาวันนี้เต็มไปด้วยกองงาน งาน และงาน ทำเอาคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะแทบอยากหนีเตลิดไปเที่ยว

" พระองคต้องทำงานในส่วนที่ค้างอยู่แล้วก็งานใหม่ด้วยนะครับ "

ผู้พันผมสีน้ำตาลอ่อนโน้มตัวลงไปวางกองเอกสารบนโต๊ะของคนที่ท่อนบนราบลงไปกับโต๊ะ

" งานเยอะมากเลย ขอพักแปบนึงได้มั้ยเจด? "

" ไม่ได้ครับ "

เจดยิ้มกริ่ม ก่อนถูกฉุดตัวลงด้วยมือหนาที่คว้าปอบผมนุ่มเอาไว้

" อย่างน้อย ขอพลังงานนิดนึง "

ผู้พันมองสีหน้าระรื่นของคนตรงหน้าก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่บ่นเบาๆด้วยเสียงระดับที่อีกฝ่ายก็คงไม่ยอมรับรู้อยู่ดี

.
.
.

" อึ่ก! "

" ผู้กอง มีอะไรเกิดขึ้นหรอครับ? "

" อ่ะ ไม่มีอะไรหรอก ปลอดโปร่งดี ทุกอย่างราบรื่น "

นายพลในชุดสีน้ำเงินเอ่ยยิ้มกับนายทหารรักษาความปลอดภัย ส่วนมือก็ค่อยๆคว้าลูกบิดประตูห้องทำงานที่แง้มไว้ในตอนแรกมาปิดลงเบา

" เอาเป็นว่า ตอนนี้ อย่าเพิ่งให้ใครเข้าห้องทำงานของฝ่าบาทจนกว่าฝ่าบาทหรือผู้พันออกมาจากห้องนะ "

นายพลผมเงินยิ้มเหี้ยม ก่อนเดินกอดแฟ้มใส่เอกสารไปจากหน้าประตู

" ครับผม................?? แปลกๆแหะ .....แต่อย่าขัดคำสั่งดีกว่า "

แล้วนายทหารก็เดินไปบอกเพื่อนๆคนอื่นๆว่าอย่าเข้าห้องทำงานเด็ดขาดจนกว่าใครซักคนจะเดินออกมาเอง ก่อให้เกิดคำถามแก่เหล่านายทหารทั้งหลายว่า ' มันเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย? '

.

.

.

END

.

.

.

อ่ะ...........ฮ่ะๆ.....แหะๆๆๆๆ.......... ( หัวเราะแก้เขิลในความห่วย ) ขอให้เกลมีความสุขตลอดไปเล้ย!!!! ( ตะโกนก้อง ) จรลีไปให้งานกินหัวต่อล่ะคร้าบ ~ >[]< ~